Manş Denizi’nde yaklaşık bir ay önce yaklaşık otuz göçmenin ölümü ve birkaç hafta önce Polonya ile Belarus sınırında binlerce göçmenin yaşadığı dramatik durum, ülkelerimizin göçü bastırma politikalarına giderek daha fazla battığını gösteriyor. Mawda davasında olduğu gibi, farklı Avrupa ülkelerinin liderleri bir olayda suçu “kaçakçılara”, diğerinde “düşman ülkelere” kaydırmaya çalışıyor.
Yine de kendimize şu soruyu sorabiliriz: Neden bu kadar çok göçmen Manş Denizi kadar tehlikeli bir denizde hayatlarını riske atıyor?
MEDUSA, PUMA VE HERMÈS-PÊCHE-MELBA: GERİ İTME OPERASYONLARININ MALİYETİ
Mawda’nın öldürüldüğü polis operasyonunun, Fransa, Belçika ve Birleşik Krallık arasında önemli polis ve mali kaynakları uygulayan sınır akışlarını kontrol etmek için geniş bir kampanyanın bir parçası olduğunu hatırlamakta fayda var. Bugün, Brexit’e rağmen, bu ülkeler hala göç konularında bir anlaşmaya bağlılar. Fransa İçişleri Bakanı Gérald Darmanin geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamada, “Fransa, İngiliz dostlarımızın sınırını 20 yıldan fazla bir süredir elinde tutuyor.”dedi. “İngilizleri, sınırı bizim tuttuğumuz için fon sözünü tutmaya çağırıyoruz”(1) (…). Birleşik Krallık, Temmuz ayı sonunda Fransa’ya 2021-2022’de 62,7 milyon avro ödemeyi taahhüt etti. “Validen, Belçika sınırı boyunca, Valenciennes’in güneyindeki Nord departmanı boyunca, kaynağı kurutmak için Belçika’dan ayrılmak isteyen kaçakçıları ve göçmenleri Fransa’nın kuzeyine varmak için tutuklayabilmelerini istedim. Bu strateji değerini kanıtladı, bu ay içinde tutuklanan kaçakçı sayısını ikiye katladık, sadece Eylül ayında 180 ve göçmen sayısını ikiye katladık, 1.800’den 4.000’e. Belçikalı arkadaşlarımızdan da aynı işi kendi taraflarında yapmalarını istiyoruz.” (2).
2018’in sonundan bu yana, Trafiğin yoğunluğu, güçlü akıntılar ve düşük su sıcaklıklarıyla bağlantılı tehlikeye rağmen, Birleşik Krallık’a ulaşmak isteyen göçmenlerin Kanal’dan geçişleri çoğaldı. Ancak giderek daha fazla tutuklamalara, zorbalıklara ve kalkış veya varış plajlarında aşağılayıcı muameleye ve barış cenneti arayışında göçmenlere yönelik her türlü şiddete yol açıyorlar. Belçika bu ivmede önemli bir rol oynuyor: göçmenlerin İngiltere’ye giden kamyonlara binmeye çalıştıkları otoyol alanları gerçekten militarize edildi: çitler, kameralar ve neredeyse kalıcı devriyeler, trans göçmenlerin sığınabileceği veya yardım alabileceği yakındaki yerlerdeki kontroller…
YENİ SINIRLAR
Bu polis operasyonları (çoğalma), göçmenleri giderek daha uzun ve tehlikeli yollara yönlendirmenin ana sonucu olarak vardır. Bu akdenizde zaten gözlemlenmişti. Bu durumda, Manş Denizi’nin kamyonlarla değil derme çatma teknelerle geçimi, ancak bu Avrupa’nın tüm sınırlarındaki diğer durumlar için geçerlidir. Sınırların bu militarizasyonunun bir başka mantıklı sonucu da kaçakçıların da daha da zenginleşmesi, geçiş fiyatlarının artmasıyla daha da zorlaşıyor.
Brexit ve Avrupa’nın genişlemesi AB ve Schengen Bölgesi’ne yeni dış sınırlar çekti. Ancak yeni iç sınırlar da ortaya çıkıyor. Duvarlar, dikenli teller, kontroller. Gittikleri her göçmenin etrafına çekilmiş gibi görünüyorlar: istasyon platformlarında ve trenlerde, limanlarda, havaalanlarında. Serbest dolaşım hiç bu kadar kötü adlandırılmabilmemişti.
Haberlerde, Avrupa Birliği Alexander Lukaşenko rejimini, uygulanan Avrupa yaptırımlarına misilleme olarak Belarus ile Polonya arasındaki sınır kapılarını düzenlemekle suçluyor. Polonya, Belarus sınırına 12.000’den fazla muhafız konuşlandırdı ve burada bir sınır duvarı inşa ediyor. Berlin Duvarı’nın yıkılmasından 32 yıl sonra Almanya, AB’yi Polonya’ya “dış sınırını güvence altına almasına” yardım etmeye çağırıyor. Avrupa ülkeleri, Belarus (ve arkasında Putin’in Rusya’sının) “araçsallaştırdığı” göçmenlerin “işgaline” karşı sınırların (AB ve hatta NATO’nun) savunulurlaştırılması teması etrafında öfkeleniyor ve böylece pusuda aşırı sağlarına öğütmek için tahıl veriyor. Ancak bu Avrupa ülkelerinden hangisi iki cephe hattı arasında mahsur kalan bu binlerce göçmenin akıbetinden endişe duyuyor? Yunan dostlarının uluslararası hukukun günlük ihlallerinden endişe duyuyorlar mı?(3), Cenevre Sözleşmesi’ni ihlal eden Hırvat veya Polonyalı, yeniden yorum yapmama ilkesi, uluslararası deniz hukuku, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 3. maddesi ve Avrupa’nın iltica hakkına ilişkin direktifleri? Avrupa Komisyonu’nun bile komisyonlar kurmak ve soruşturmak zorunda kaldığı geri itmelerle ilgili öfkeden hala bahseden kim?
No Name Kitchen adlı dernek Hırvatistan sınırındaki polis şiddetini belgelesiyor ve SınırDaki Şiddet İzleme ağına katılıyor. Ekim 2020’de bu örgüt, Hırvat polisinin sürgünlere uyguladığı şiddete ilişkin lanet bir rapor yayınladı. Özellikle, birkaç cinsel şiddet vakası kaydedilmişti. AB İçişlerinden Sorumlu Komisyon Üyesi Ylva Johansson da buna cevaben, “suçlamaları çok ciddiye aldığını” söyledi. Bakan, Uluslararası Af Örgütü’ nün Haziran 2020′ de yayınladığı bir raporun yayınlanması sonrasında Zagreb’ i şiddet olaylarının “kapsamlı bir şekilde soruşturulmesi” yönünde çağrıda bulundu.(4). O zamandan beri ne değişti?
Sizce bu ülkeler Avrupa Birliği’nin 12 devletinin talebine ne cevap verecekler?(5) Brüksel’den sınırlarındaki bariyerlerin inşasını finanse etmesini kim istedi? Amaçları göçmenlerin gelişini önlemektir. Bu engeller, bu ülkelerin içişleri ve göç bakanları tarafından “etkili sınır koruma önlemleri” olarak tanımlanıyor. Polonya, Litvanya gibi, Belarus sınırının bir kısmına dikenli tel örgüler inşa etmeye başladı. Macaristan, 2015 göç krizi sırasında Sırbistan ve Hırvatistan (AB üyesi bir ülke ancak Schengen’de değil) sınırına bu tür bir bariyer dikmişti. Slovenya da Hırvatistan’a aynısını yaptı.
Hiç şüphe yok ki, Avrupa göç politikalarının ambalajında yazılan güzel sözlerin arkasında, Avrupa ülkelerinin bir arada durduğu, birbirini desteklediği ortak bir proje vardır. Ve BUNUN için AB çok iyi donanımlı ama aynı zamanda çok hermetik bir ajans kurdu: Frontex(6). Frontex, ateşli silahlara sahip olabilen ve kullanabilen bir sınır muhafız ordusunu işe aldı ve 2027’ye kadar 10.000 muhafıza sahip olmayı hedefliyor.
“GÖÇMENLERE KARŞI, GİDEREK DAHA FAZLA TEKNOLOJİ”
Paralarını sayan sadece Bakanlar değil: Reporterre dergisi, güvenliğin teknolojik yeniliklerini keşfetmek için Milipol fuarına gitti ve göçmenleri püskürtmek için giderek daha fazla görevlendirildiklerini belirtiyor.(7). Aşırı ortamlarda koşabilen, tırmanabilen ve yüzebilen robot köpek, göz yaşartıcı gaz kutuları, yüz tanıma cihazları, saldırı tüfekleri, termal kameralar, yola entegre kamyon tarayıcıları ve tabii ki drone’lar. “Bu, geleneksel bir savunma oyuncusu olan Belçikalı John Cockerill grubunun yakın zamanda iç güvenlikte fırlattığı çok uzun mesafeli gözetleme İhA’sının durumudur. Bu tür bir cihaz 30 kilometreye kadar görebilir ve insanları çok net bir şekilde tanımlayabilir. »(8)
Sulu bir pazar (Fransa’da 3,6 milyar avro). “Küresel ekonominin büyük bir kısmı gibi sağlık krizini yaşadıktan sonra, küresel iç güvenlik pazarının toparlanması bekleniyor. Büyüme tahmini 2020’de %3’lük bir düşüşten sonra 2021’de %8, 2022’de %6. Gözetleme İhA’ları gibi bazı bölgeler %5,8’lik bir artışla iyi bir performans sergiledi.
Hata yapmayın, sığınma talebinde bulunan nüfusları polislik yapmanın tüm bu teknikleri, özellikle “sosyal huzursuzluk” durumunda, daha büyük ölçekte ve diğer nüfus grupları için çok iyi kullanılabilir.
IRKÇI VE CEZAİ GÖÇ POLİTİKALARINA ALTERNATİFLER
Şirketlerin yeni teknolojilerini satarak, sefalet koşullarında göçmenleri ve belgesiz insanları sömürerek yararlandığı bu göç ve güvenlik karşıtı politikalarla net bir çıkış oluşturalım.
Anti-kapitalist Sol şunları öneriyor:
– Sınırların açılması, hareket özgürlüğü ve herkes için kurulum!
– Herhangi bir suç işlememiş insanlar için cezaevlerinden başka bir şey olmayan kapalı merkezlerin kaldırılması!
– Herkes için tüm bakımlardan % 100 ücretsiz!
– Polis şiddeti/istismarı/cinayetinin tüm mağdurları için adalet!
– Belgesiz tüm insanların koşulsuz ve herkes için aynı haklara sahip olmadan düzenli hale getirilmesi!